Cuma, Nisan 03, 2015

 

Noğmal



Bülent Ortaçgil’in “Normal” adlı bir şarkısı vardır. “Biralar soğuk mu dedim / Dedi ki normal / Peki ya havalar? / Valla gayet normal / İşler dedim gidişler dedim? / Hepsi normal / Peki ya sen, ben? Normal /  Peki biz, ikimiz? Normal / Halimiz dedim? / Ne dese beğenirsiniz, normal! // Uf biri anlatsın hemen nedir bu normal / Canım sıkıldı yoksa ben miyim anormal” diye gider ve hayatta her şeyi normal karşılamamızın sıkı bir eleştirisini yapar. Uğur Mıstaçoğlu’nun “Noğmal”ini (2015, İletişim yay.) okurken hep bu şarkı kafamda çaldı durdu.
Uğur Mıstaçoğlu “Noğmal”de son derece sıradan ve bir o kadar da “normal” görünen bir ailenin sonu ne kadar facia olsa da “normal” karşılanacak öyküsünü anlatıyor.
İlhan Baba işiyle evi arasında günlerini geçiren bir esnaf. Emlakçilik yapıyor. İşleri kesat gitse de şükrediyor ve bir şekilde evini geçindirmeyi başarıyor. Anne Sabia da “normal” bir ev kadını, günlerini ev işleri ve konu komşuya günlere giderek geçiriyor. Duygu gençlik yaşlarının sonuna gelmiş, yüreği aşklara açık, evleneceği erkeği arayan bir genç kadın. Yıllardır çalışmasına rağmen ancak kendini geçindirebilen bir reklamcı. Babası ve annesinin denetiminden kaçabildiği ölçüde kendi hayatını yaşıyor. Romanın ana kahramanı, evin küçük oğlu Bahadır ise yaşamında hep başarısız olmuş, okulu doğru dürüst bitirememiş, iş bulamamış evde boş boş oturan, içine kapalı ve de oldukça yalnız bir genç. “Annesi Sabia’ya göre efendi, babası İlhan’a göre salak, ablası Duygu’ya göre saf”.
Evde babanın mutlak hakimiyeti var. Hiçbir şeyi beğenmiyor, her şeyi eleştiriyor ve özellikle oğluna karşı şiddet yanlısı ve acımasız. Bahadır’ın en küçük kusurunda gürlüyor, basıyor tokatı. Çekirdek aile tüm içiçeliğine rağmen tam bir iletişimsizlik örneği.   
Genel olarak baktığımızda “normal” olan bu ailenin vidalarının gevşeyip yörüngesinden çıkması içinse bir dizi küçük ve önemsiz olay yetiyor. Önce Sabia Hanım nedensiz bir şekilde kocasının kendisini aldattığını düşünmeye başlıyor ve İlhan Baba’yı izlemeye başlıyor. Bu kuşku kadının tüm yaşam düzenini bozuyor. Bu arada Duygu çapkınlığı ile meşhur genç patronu ile ilişkiye giriyor. Bahadır da tüm miskinliğine rağmen ofis boyluk da olsa bir iş bulmayı ve ilk kez o işte kalıcı olmayı başarıyor.
Sabia Hanım’a kocasının ikinci kez kafa atıp kadının aklını başından tamamen alması ve ardından İlhan Baba’nın felç geçirmesi romanın dönüm noktası oluyor. O zamana kadar “normal” seyreden aile yaşamı “noğmal”leşiyor. İçe dönük Bahadır karakter değiştirip konuşkan ve de girişken biri halini alıyor. “Kanka” diyebileceği bir erkek arkadaşı oluyor. Platonik aşkına reddedileceğini bile bile gözünü kırpmadan evlenme teklif ediyor. Esas önemlisi o zamana kadar kendisini ezip sinikleştiren babasına elinden gelen her türlü kötülüğü yapıyor. Bu arada Duygu da yılların çapkını genç patronu ile evlenmekle kalmamış, bir de çocuk bekliyor. Romanın finali ise gazetelerin üçüncü sayfalarında görüp “normal” (!) saydığımız nitelikte bir facia.
“Noğmal” Uğur Mıstaçoğlu’nun ikinci kitabı. Daha önce “Rahat Batınca” (2014, Sokak Kitapları) adlı bir öykü kitabı yayımlanmış. Anlatmayı, anlattığını ballandırmayı seviyor. Okuru kendine bağlamayı, yazdığını okutmayı başarıyor. Annenin kafa yiyip aklını yitirdiği, babanın felç geçirdiği bölüme kadar anlatımın bu nedenle zaman zaman sarktığını, ne zaman konuya girecek diye meraklandığımı ifade etmeliyim. İkinci bölümde ise sanki olaylar biraz hızlı anlatılmış gibi geldi. Ama bu sorunlar aşılmayacak gibi değil.
Uğur Mıstaçoğlu’nun “Noğmal”i sıradan görünen yaşamların aslında ne kadar anormal olduğunu ve içinde nasıl bir şiddet barındırdığını rahat, mizah yüklü bir biçimde anlatıyor.   
02.04.2015    

Etiketler: ,


Comments: Yorum Gönder



<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?